یوسف کاظمی، قهرمان والیبال با حضور در استودیوی شهر مردم  :

متأسفانه چیزی که باعث شد من اینجا نمانم و بیرون از شیراز به ورزش مورد علاقه ام بپردازم، نبود یک تیم حرفه‌ای در سطح اول کشور بود

همه از من می‌پرسند شیراز چرا تیم ندارد؟ ، متأسفانه خیلی از بازیکنان به خاطر نبود تیم، عمر والیبالشان تمام شده و الان در ادارات کار می‌کنند

مسعود محجوبی – شهر مردم

سال‌هاست که جبر زمانه، او را از شیراز دور کرده، اما کافی است چند دقیقه‌ای با «یوسف کاظمی» هم‌کلام شوی تا بفهمی که عطر تنش، هنوز بوی بهارنارنج می‌دهد. او که متولد ۸ بهمن ۱۳۸۱ در قلب شیراز است، از ۱۲ سالگی والیبال را در همین شهر شروع کرد و تمام پله‌های ترقی را از نونهالان تا امید در تیم‌های شیرازی پیمود؛ اما درست همان‌جایی که باید از ثمره سال‌ها تلاشش در شهر خودش لذت می‌برد، سقف کوتاه والیبال شیراز او را مجبور به کوچ کرد.

قهرمان امروزِ ما، همان جوانی است که در سال ۲۰۲۱، نامش به عنوان بهترین بازیکن نوجوانان جهان در دنیا پیچید؛ کسی که در سال ۲۰۲۳ با آن مصدومیت وحشتناک، نه‌تنها دنیای والیبال را نگران کرد، بلکه با اراده‌ای پولادین به میادین بازگشت.

یوسف کاظمی که همین چند مدت پیش از نبرد سخت در لیگ ملت‌های والیبال جهان و عملیات «بقای ایران در سطح اول دنیا» به خانه بازگشته، حالا نگاهش به شهریورماه و رقابت‌های آسیایی «ناگویا» است؛ جایی که ایران یکی از بخت‌های اصلی قهرمانی است.

اما در پسِ این افتخارات ملی و درخشش‌های بین‌المللی، یوسف هنوز هم از بی‌مهری‌های تصمیم‌سازان والیبال شیراز گلایه دارد. او امروز مهمان مجموعه «شهر مردم» است؛ نه فقط برای صحبت از تورهایِ لیگ ملت‌ها و امید به مدال ناگویا، بلکه برای گفتن از آرزویی که سال‌هاست در قلبش می‌پروراند: روزی که بتواند در «دیار گل و بلبل» تیم‌داری کند و دینی که به همشهریانش دارد را با تمام وجود ادا کند.

شهر مردم: به عنوان اولین سوال، چی شد که به والیبال علاقه‌مند شدی؟ آیا به ورزش دیگری هم علاقه داشتی؟

راستش من در خانواده‌ای رشد کردم که اکثراً تحصیل‌کرده بودند و من هم به درس علاقه زیادی داشتم؛ والیبالیست شدن من اتفاقی بود، اما داستان جالبی دارد: شب امتحان، تلویزیون روشن بود و برنامه دورهمیِ آقای مدیری را می‌دیدم که متوجه شدم میهمان برنامه ایشان، سید محمد موسوی اسطوره والیبال ایران است و ناگهان به ذهنم خطور کرد که چرا من نتوانم والیبالیست شوم؟ فیزیک بدنی خیلی خوبی داشتم و اطرافیانم همیشه می‌گفتند یک ورزش را جدی بگیر. من آدمی هستم که اگر چیزی را بخواهم، با تمام وجود برایش تلاش می‌کنم؛ حتی اگر زمین و آسمان را به هم وصل کنم، باید به خواسته‌ام برسم؛ بعد از آن برنامه، یک استارت کوتاه زدم و با مربی خوبی آشنا شدم؛ حامد رحمانی و به نظر من او از بهترین مربی‌هایی است که یک بازیکن می‌تواند افتخار کار کردن با او را داشته باشد؛ تأکیدش همواره به پشتکار و تلاش بود.

به اعتقاد من چیزی به اسم استعداد محض وجود ندارد؛ خیلی‌ها استعداد داشتند و از بین رفتند و خیلی‌ها هیچ استعدادی نداشتند ولی به همه چیز رسیدند. بارزترین نمونه، کریس رونالدو است، من مستند زندگی او را دیده‌ام؛ آن دیسیپلین تمرینی و تداوم در کار، فوق‌العاده بود؛ ریکاوری، نظم و رسیدن به بدن ایده‌آل، همه در کنار مربی خوب معنا پیدا می‌کند و یک مربی می‌تواند از یک بازیکن معمولی ولی مستعد، سوپراستار بسازد.

شهر مردم: بحث اعتماد به نفس را مطرح کردید؛ این روحیه را چطور در خودتان حفظ می‌کنید؟

برای من مهم نیست کسی راجع به من چه فکری می‌کند، خواه مثبت یا منفی. بعضی به آن غرور می گویند؛ اما من نامش را اعتماد به نفس می‌گذارم. زندگینامه کوبی برایانت، رونالدو و زلاتان را خوانده‌ام؛ آن ذهنیت برنده برای من الهام‌بخش است، من حتی در تعطیلات هم تمرین را رها نمی‌کنم و وقتی تمرین تیم ملی تمام می‌شود، آن کسی که بعد از تمرین هم می ماند، خودِ من هستم. تفریح من هم به والیبال مربوط است، در ۱۵ روز استراحت، صبح می‌روم وزنه می‌زنم، فیزیوتراپی، ریکاوری، استخر و ماساژ دارم و فیلم بازیکنان موفق دنیا را می‌بینم و هیچ عیبی در خودم نمی‌بینم و این یعنی اعتماد به نفس کامل.

شهر مردم: با وجود پتانسیل بالای والیبال فارس، چرا هیچ‌وقت تیم خوبی در سطح اول کشور نداشتیم؟

پتانسیل این شهر برای تیم‌داری خیلی زیاد است، هم در بخش بانوان و هم آقایان. متأسفانه چیزی که باعث شد من اینجا نمانم و بیرون از شیراز به ورزش مورد علاقه ام بپردازم، نبود یک تیم حرفه‌ای در سطح اول کشور بود. من در سه رده نوجوانان، جوانان و امید برای شیراز به میدان رفتم، اما برای پیشرفت مجبور به ترک شهرم شدم؛ تیم‌داری به عوامل زیادی بستگی دارد؛ اسپانسر به دنبال نتیجه و معافیت‌های مالیاتی است که دولت برای حمایت از ورزش در نظر گرفته است، اما باید تداوم داشته باشد.

عده ای از خیرین هستند که مدرسه و درمانگاه می‌سازند، اما کسی آنها را به ورزش وصل نمی‌کند؛ اگر مدیران اداره‌کل و هیئت والیبال، بازیکن موفقی مثل من را به سرمایه‌گذار معرفی کنند، قطعاً جواب می‌گیرد. من حتی اگر در آن تیم بازی نکنم، حاضرم کمک کنم تا این استان تیم داشته باشد. همه از من می‌پرسند شیراز چرا تیم ندارد؟ جواب من این است که ما پتانسیل مربی و بازیکن داریم، ولی متأسفانه خیلی از بازیکنان به خاطر نبود تیم، والیبالشان تمام شده است و الان در ادارات کار می‌کنند.

شهر مردم: کیفیت سالن‌های شیراز و در مجموع زیرساخت‌های این شهر را چطور می بینید؟

سالن دستغیب را فوق‌العاده دیدم، اما بعضی سالن‌های جدید کفپوش مناسبی ندارند و احتمال آسیب‌دیدگی بالاست، بدن ورزشکار، سرمایه‌ او است و ما همواره باید مراقب باشیم.

با توجه تغییر در سطوح مدیریت ورزشی استان، شناخت کافی از مدیریت جدید ندارم اما صحبت‌های اولیه‌شان منطقی بود و قول همکاری دادند و به نظرم ایشان مدیر قابلِی هستند و اگر تیم‌داری در این استان راه بیفتد، اسم ایشان سال‌ها در کنار این موفقیت خواهد ماند.

شهر مردم: درآمد والیبالیست‌ها را در مقایسه با فوتبالیست‌ها چطور می‌بینید؟ تبعیض نیست؟

خب البته که فوتبال در جهان پرطرفدارتر است و طبیعتا دستمزدشان هم بیشتر، اما قراردادهای ما با فوتبالیست‌ها اصلاً قابل قیاس نیست. من رفیق فوتبالیست زیاد دارم و می‌دانم با چه مبالغی قرارداد می بندند و این اجحاف در حق این رشته ورزشی است، والیبال ورزش سختی است و والیبالیست باید دست، پا و شکم قدرتمندی داشته باشد و در کسری از ثانیه تصمیم بگیرد، در حالی که فوتبال بیشتر با پا سر و کار دارد؛ یک بازیکن والیبال سالی ۴۰ تا ۵۰ میلیون فقط خرج کفش و رفت‌وآمدش می‌شود و وقتی بازیکن از حرفه‌اش پول دربیاورد و به خانواده اش کمک کند، هرگز دلسرد نمی‌شود.

شهر مردم: درباره مصدومیت معروفتان در سال ۲۰۲۱ و کنار گذاشته شدن از تیم جوانان بگویید.

من در جریان بازی تدارکاتی مقابل برزیل و در بلغارستان از ناحیه زانو آسیب دیدم. آن موقع بازیکن فیکس تیم ملی جوانان بودم و همه می‌گفتند تمام شد! اما من به خودم گفتم یک راننده کامیون اگر لاستیکش ترکید، سه روز وسط راه نمی‌ماند؛ لاستیک را عوض می‌کند و ادامه می‌دهد. شکست برای همه هست، مهم این است که بعد از شکست چطور بلند شوی. آن مصدومیت تلخی بیشتری هم برای من داشت چون دوستانم در نهایت قهرمان جوانان جهان شدند و طبق قانون معاف از انجام خدمت سربازی شدند اما متأسفانه من نتوانستم به خاطر مصدومیت، حتی کارت معافیتم را بگیرم.

شهر مردم: عملکرد تیم ملی در لیگ ملت‌ها را چطور دیدید؟

تیم ملی تغییر نسل داده و روند صبورانه‌ای را در پیش گرفته است، شاید برخی بازی‌ها را باخته باشیم که می‌توانستیم ببریم، یا بالعکس ولی در مجموع، تیم‌های فرانسه و برزیل سطح بالایی داشتند.

شهر مردم: به کدام تیم یا بازیکن بیشتر علاقه مند هستید؟

من بازی با فرانسه را خیلی دوست داشتم، خصوصاً به خاطر «بیلی زارد» که پاسور فوق‌العاده‌ای است، سیستم ژاپن را هم از لهستان بیشتر دوست دارم و مقابل کریستینسن (پاسور آمریکا) هم دو مسابقه بازی کردم که تجربه فوق‌العاده‌ای بود.

شهر مردم: به لژیونر شدن فکر می‌کنی؟

بله، حتی در هتل محل اقامت، چندین مدیر برنامه هم با من صحبت کردند؛ بی‌تعارف، مادیات و مسائل مالیاتی برای یک بازیکن خیلی مهم است و انتخابش بیشتر بر اساس فاکتورها مالی است تا قهرمانی.

شهر مردم: ورزش دیگری را هم به صورت جدی، دنبال می‌کنید؟

فوتبال را خیلی دوست دارم، رئال مادریدِ دوران رونالدو و حالا منچسترسیتیِ پپ گواردیولا را دنبال می‌کنم، ولی لیگ ایران را نگاه نمی‌کنم.

شهر مردم: شهریور ۱۴۰۰، بهترین بازیکن نوجوانان جهان شدی، چه حسی داشت؟

اولین بازیکن ایرانی بودم که به این عنوان رسیدم و واقعاً حس فوق‌العاده‌ای بود؛ به یک‌باره تصویر تلاش‌های چندین ساله‌ام جلوی چشمم آمد.

شهر مردم: و آن مصدومیت تلخ مقابل برزیل؟

آسیب بدی بود؛ روز بعد، یونس جوان (هم‌تیمی‌ام) آمد اتاقم و با دیدن حال من، زیر گریه زد، من فکر نمی‌کردم آنقدر احساساتی باشد و آن صحنه برایم ماندگار شد.

شهر مردم: نظرتان درباره محمد موسوی چیست؟

واقعاً فوق‌العاده است، اینکه در ۳۹ سالگی در پست سرعتی بازی کند و تیم‌های بالای جدول همچنان به دنبالش باشند، باورنکردنی است، من سال‌ها آرزو داشتم با او هم‌تیمی شوم و پارسال این اتفاق افتاد؛ او واقعاً رهبر تیم است و حتی در تمرینات هم من را تحت فشار می‌گذاشت.

شهر مردم: دعوای معروف محمد موسوی و عادل غلامی را به یاد دارید؟

هرچه که بوده، تمام شده است و اینک آنها با هم دوست هستند.

شهر مردم: درباره صابر کاظمی کمی صحبت کنید؟

واقعاً شنیدن این اسم، قلبم را مچاله می کند، صابر پشت خط زنِ فوق‌العاده‌ای بود و یکی از دلایل اصلی موفقیت فولاد سیرجان در این سال‌ها، وجود صابر بود؛ حادثه برق‌گرفتگی خیلی نادر و تلخ است، امیدوارم روحش در آرامش باشد.

شهر مردم: و در آخر حرف ناگفته‌ای اگر دارید، بفرمایید.

اولین بار است که این را می‌گویم: اگر کسی خودش را در کاری موفق می‌بیند و در لبه پرتگاه ایستاده، تنها جایی که باید بپرد، همان پرتگاه است، ذهنیت برنده یعنی خودت را باور داشته باشی؛ وقتی انسان خودش را باور دارد، ۹۰ درصد راه را رفته است و فرقی نمی‌کند بقیه چه می‌گویند؛ من همیشه در ذهنم بهترین هستم.

از شما و رسانه وزین «شهرمردم» بی‌نهایت سپاسگزارم و امیدوارم باز هم فرصتی برای دیدار دوباره فراهم شود.

هایلایت‌ها:

اگر چیزی را بخواهم، با تمام وجود برایش تلاش می‌کنم

شکست برای همه هست، مهم این است که بعد از شکست چطور بلند شوی

چیزی به اسم استعداد محض وجود ندارد؛ خیلی‌ها استعداد داشتند و از بین رفتند و خیلی‌ها هیچ استعدادی نداشتند ولی به همه چیز رسیدند

یک مربی می‌تواند از یک بازیکن معمولی ولی مستعد، سوپراستار بسازد.

نبود یک تیم حرفه‌ای در سطح اول کشور باعث شد تا ترک دیار کنم