عبدالغفور مصطفایی ـ شهر مردم
نام برخی انسان‌ها با گذشت زمان کم‌رنگ نمی‌شود؛ برعکس، هرچه سال‌ها از رفتنشان می‌گذرد، ابعاد تازه‌ای از زندگی‌شان آشکار می‌شود و جامعه بیش از گذشته به ارزش راهی که پیموده‌اند پی می‌برد، شهید عزیزالله نیکوبخت از جمله همین چهره‌هاست؛ رزمنده‌ای که سال‌ها پس از شهادتش، نام او با عنوان «خبرنگار» و روایتگر روزهای دفاع مقدس بار دیگر بر سر زبان‌ها افتاد.
عزیزالله نیکوبخت در سال ۱۳۳۵ در شهر تاریخی و فرهنگی ابرکوه، در خانواده‌ای مذهبی و متعهد به ارزش‌های دینی و انسانی دیده به جهان گشود.
دوران کودکی و نوجوانی او در فضایی ساده، صمیمی و آمیخته با باورهای دینی سپری شد؛ محیطی که در شکل‌گیری شخصیت اخلاقی، اجتماعی و معنوی وی تأثیر فراوان داشت.
او از همان سال‌های نوجوانی، روحیه‌ای آرام، متین و مسئولیت‌پذیر داشت و اطرافیان، وی را جوانی مؤدب، پرتلاش و علاقه‌مند به مسائل اجتماعی و فرهنگی می‌شناختند.
حضور در فعالیت‌های مذهبی و اجتماعی و ارتباط نزدیک با مردم، از ویژگی‌هایی بود که در سال‌های جوانی در شخصیت بیشتر نمود پیدا کرد و نیز در دورانی رشد کرد که جامعه ایران شاهد تحولات گسترده‌ای بود و جوانان، بیش از گذشته نسبت به آینده کشور و سرنوشت جامعه احساس مسئولیت می‌کردند.
وقتی دفاع، وظیفه شد
آغاز جنگ تحمیلی، برای شهید نیکوبخت تنها یک حادثه سیاسی یا نظامی نبود؛ شرایطی بود که احساس مسئولیت او را به تصمیمی عملی تبدیل کرد، راهی جبهه شد و در کنار دیگر رزمندگان، برای دفاع از سرزمین و مردم ایران حضور یافت.
جبهه برای او مدرسه‌ای بزرگ بود؛ مدرسه‌ای که در آن ایمان، مسئولیت، شجاعت، ایثار و فداکاری در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کردند، اما جنگ تنها درگیری نظامی میان دو طرف نبود در کنار رزمندگان، گروه دیگری نیز مسئولیتی مهم بر عهده داشتند؛ خبرنگاران، عکاسان و روایتگرانی که تلاش می‌کردند آنچه را در جبهه‌ها می‌گذرد، ثبت و به جامعه منتقل کنند.
اگر رزمندگان با سلاح از مرزها دفاع می‌کردند، خبرنگاران و روایتگران با قلم، دوربین و کلمات، از حقیقت دفاع می‌کردند.
عزیزالله نیکوبخت رفت، اما روایتش باقی ماند؛ روایتی که از ابرکوه آغاز شد، به جبهه‌های دفاع مقدس رسید، در دهلاویه به شهادت ختم شد و سال‌ها بعد، با عنوان «خبرنگار» دوباره در حافظه جامعه زنده شد.