تایسون معتقد است :
هویت فیزیکی ما، مجموعهای از مولکولهایی است که در طول یک عمر با تغذیه، ورزش و فعالیتهای مختلف ساخته شدهاند. این مولکولها حتی پس از ایست قلبی، همچنان حامل انرژی هستند.
براساس قانون اول ترمودینامیک، این ماده و انرژی نه از بین میرود و نه خلق میشود، بلکه مسیر جدیدی را در چرخه هستی آغاز میکند. اما این مسیر کاملاً به انتخاب ما بستگی دارد: دفن زیر خاک یا سوزاندن؟
تایسون :
انتخاب شخصی تایسون، تدفین سنتی است او استدلال میکند که با دفنشدن، اتمهای بدن توسط میکروبها، باکتریها، قارچها و میکروارگانیسمها تجزیه میشوند.
این موجودات ریز، چربیها، پروتئینها و کربوهیدراتهای بدن را مصرف و آن انرژی را به گیاهان و جانوران محیط اطراف منتقل میکنند. تایسون این فرایند را یک «دِین اخلاقی» میبیند؛ بازگرداندن انرژی به زمینی که عمری از گیاهان و جاندارانش تغذیه کردهایم.
این نگاه فیزیکی به مرگ، موافقان و مخالفان خاص خود را دارد. برخی سفر نوری به اعماق کهکشان را رمانتیکتر میبینند و برخی دیگر، تبدیلشدن به بخشی از میلیاردها موجود زنده روی زمین را انتخابی کاربردیتر میدانند.
در همین راستا، «آروین اش» (Arvin Ash)، مهندس شیمی، بعد دیگری از این چرخه را مطرح میکند: حتی خاکستر فرد سوزانده شده نیز درنهایت به خاک بازمیگردد جذب ریشه گیاهان میشود، توسط حیوانات یا انسانها خورده میشود.
بهشکل عجیبی ممکن است قرنها بعد، اتمهای بدن شما در غلات صبحانه یا وعده غذایی نوادگان دورتان حضور پیدا کند.
