فرنگیس شنتیا _  شهرمردم ، در قلب چهارراه ادبیات شیراز ، جایی که موقعیت جغرافیایی آن ، شعر، فرهنگ ، هنر و تاریخ ادبیات را یکجا با هم درآمیخته است ، نصب تابلوی نارنجی رنگِ سرویس بهداشتی ، تنها سهم بی قواره و از ریخت افتاده ی این معبر ادبی و مهم شیراز ، از سیما و منظر شهری است . تابلویی که در همان نگاه اول ، نه تنها اوج کج سلیقگی درمکان یابی و نصب آن را هویدا می کند بلکه نمادی است از ناآگاهی متولیان سیما و منظر شهری از هویت کالبدی شهر.

چهارراه ادبیات شیراز یکی از انگشت شمار معابری است که هر سمت و سوی آن به تاریخ و یادگار و افتخاری منتهی می شود . در چند قدمی آن ، آرامگاه حافظیه قرار دارد . اولین ساختمانی که به نام دانشکده ادبیات و علوم انسانی ساخته شد، نبش همین چهارراه  واقع شده است .دانشگاه هنر، آنسوی دیگرش . ضلع دیگر آن به سعدی می رسد و هر گردشگری هم که گذرش به حافظیه می افتد ، باید همین مسیر را طی کند تا  به چهل مقام ، هفت تنان ، آرامگاه خواجوی کرمانی و دروازه قرآن برسد .

    چهارراهي بي جان و بي نصيب از هر نام و نماد

بی انضباطی های بصری و آشفتگی های دیداری در فضای عمومی شیراز حرف امروز و دیروز نیست و کاربرد عناصر بی ربط و بد ترکیب که کمترین تناسبی با اتمسفر و بافت پیرامونی ندارد ، در سال های گذشته همواره از سوی  کارشناسان به نقد کشیده شده است . در این شلختگی سیما و منظر شهری ، آن چه در محدوده چهارراه ادبیات شیراز می گذرد ، مشتی است نمونه خروار که از تهی بودن عناصر بصری از هرگونه نشانه شناسی اجتماعی و فرهنگی حکایت دارد .  این که به جای نشان و نمادی از شعر و ادبیات و فرهنگ در یک گذر مهم ادبی ،  تابلوی نارنجی رنگ سرویس بهداشتی در وسط  این چهارراه کاشته شود تا مانند آینه دِق در برابر چشم رهگذران و گردشگران قرار گیرد ، خود به تنهایی گواه آن است که شیراز در سازماندهی دیداری موزون و تناسب دار ، تا چه اندازه  از قافله عقب مانده است  و عملا  مقوله ای به نام هنر خیابانی به عنوان عنصری هویت بخش به فرهنگ ، هنر و حتی اقتصاد آن جایگاهی ندارد .

شهری که حافظ ، با آن مرتبه بلند جهانی نه تنها از نشان و تندیسی در زادگاه و دیار خود بی نصیب است  بلکه در چهارراهی که با چند قدم به آرامگاه او ختم می شود ، حتی یک بیت از اشعار او را به مثابه نمودی از فرهنگ و هویت ادبی شهر شیراز دریغ کرده اند و در مقابل با نصب تابلوی سرویس بهداشتی  به جای آن  ، کیفیت بصری این محدوده را در ورطه ای گروتسک وار فرو غلتانده اند تا این از هم گسستگی روایت و ارتباط در نمادهای شهری شیراز همچون طنز تلخی ، خود را نمایان  سازد .