. گونه‌گونی جامعه را نمی‌توان انکار کرد

در قرآن آمده است: «وَ قَدْ خَلَقَکُمْ أَطْوَارًا»؛ «ما شما را گونه‌گون آفریدیم.» (سوره نوح، آیه ۱۴)

چرا اصرار دارید این گونه‌گونی را نادیده بگیرید و یک پوشش واحد را بر تن همه، از دختر ۹ ساله تا زن ۹۰ ساله، تحمیل کنید؟ مگر اینجا کره شمالی است؟

۷. اگر قرار بر گریه باشد، برای معیشت مردم گریه کنید

اگر قرار است گریه‌ای در کار باشد، بهتر است سری به فروشگاه‌ها بزنید و کاهش قدرت خرید مردم را ببینید. درست است که قحطی نشده، اما دست مردم کوتاه است و خرما بر نخیل.

راستی، سهم شما از خرماهای بر نخیل قدرت چقدر است؟ چه آنچه به دست‌تان می‌رسد و چه آنچه نمی‌رسد، بر هر دو گریه کنید؛ هم بر امتیازهایی که حاصل تبعیض است و هم بر محرومیت‌هایی که از ناتوانی، بی‌حاصلی شعارها و سرگرم شدن به مسائل فرعی ناشی می‌شود.

۸. نسل جدید چه کسی را می‌شناسد؟

خبر روز جمعه دوم مرداد را خواندید؟ نوجوانان دختر و پسری را دیدید که برای دیدار با یک یوتیوبر هجوم بردند؟

بی‌شک ۹۹ درصد آن‌ها جناب نقدعلی را نمی‌شناسند؛ در حالی که همگی در نظام آموزشی همین کشور پرورش یافته‌اند. شاید اگر قرار باشد برای چیزی گریه کنید، این موضوع سزاوارتر باشد.

هرچند بسیاری از مردم در آن صحنه، زیبایی، نشاط و شور زندگی را دیدند. پس چرا آنچه در نگاه اکثریت، نشانه شادابی و زیبایی است، در نگاه شما موجب گریه می‌شود؟

۹. چرا اصرار بر موضوع حجاب ادامه دارد؟

اصرار امثال نقدعلی بر موضوع حجاب و ماندن بر این موضوع شاید از آن رو باشد که حرف دیگری برای گفتن ندارند و دست‌شان به جای دیگری بند نیست.

نه می‌توانند وزیری را احضار یا تهدید به استیضاح کنند و نه در تصمیم‌های مهم اقتصادی و جنگی نقش تعیین‌کننده‌ای دارند. حتی همین موضوع حجاب را نیز از دست داده‌اند و شاید گریه‌های امروز آنان، بیش از هر چیز، از همین احساس فقدان و ناکامی ناشی می‌شود.

10. اگر قرار بر گریه باشد، برای وضعیت مجلس گریه کنید

البته اصل گریه را نباید نفی کرد. ویدیویی در فضای مجازی بازنشر شده که نمایندگان مجلس اول را هنگام ورود به ساختمان قدیمی مجلس نشان می‌دهد؛ همان ساختمانی که بعدها هدف بمباران قرار گرفت.

به جز سیدمحمد خاتمی، تقریباً همه آن نمایندگان دیگر امروز در قید حیات نیستند. این تصاویر مربوط به خرداد ۱۳۵۹، یعنی ۴۶ سال پیش است.

نکته جالب اینجاست که بیشتر آن چهره‌ها هنوز برای مردم شناخته‌شده هستند؛ از مهندس بازرگان، دکتر یزدی، دکتر چمران، سیدمحمد خاتمی و دریادار مدنی ــ که البته اعتبارنامه‌اش رد شد ــ گرفته تا صدر حاج سیدجوادی، دکتر باهنر و بسیاری دیگر.

اما امروز بخش قابل توجهی از نمایندگان مجلس برای افکار عمومی ناشناخته‌اند. اینکه شهرت درگذشتگان از نمایندگان فعلی بیشتر باشد. به باور نویسنده، نتیجه تلخ نظارت استصوابی و شیوه چینش شورای نگهبان است؛ فرآیندی که مجلس را از حضور چهره‌های فراگیر و نمایندگان واقعی اکثریت مردم خالی کرده است.

اگر چنین نبود، شاید مجلس می‌توانست با مصوبه‌ای مؤثر، بخشی از مشکلات کشور را حل کند. اما واقعیت این است که بسیاری از مصوبات این مجلس، به جای کمک به عبور از بحران‌ها، بر پیچیدگی آن‌ها افزوده است. به همین دلیل نیز بسیاری ترجیح می‌دهند. تصمیم‌های مهم در شورای عالی امنیت ملی و توسط افراد واقع‌گرا و آشنا با محاسبات سیاسی و اقتصادی گرفته شود.

از سوی دیگر، فاصله بخشی از نمایندگان مجلس با خواسته‌های جامعه به اندازه‌ای است که در ماه‌هایی که مجلس تعطیل بود، بسیاری از مردم خواستار بازگشت اینترنت بین‌الملل بودند. اما برخی نمایندگان به دنبال استیضاح وزیر ارتباطات به دلیل تلاش برای برقراری مجدد اینترنت بودند.

حتی استدلال می‌کردند که تشکیل ستاد راهبری فضای مجازی از سوی دولت ضرورتی ندارد، زیرا شورای عالی فضای مجازی وجود دارد. در حالی که با چنین موضعی، عملاً مجلس نیز از بخشی از اختیارات خود چشم‌پوشی کرده و به مدافع ساختارهای موازی تبدیل شده بود.

اگر جایی برای گریه باشد، اینجاست

• چند روز دیگر، مشروطه ایرانی ۱۲۰ ساله می‌شود؛ مهم‌ترین دستاورد آن نیز تشکیل پارلمان بود. اما امروز وضعیت مجلس به گونه‌ای است که به جای پرداختن به بحران‌های اصلی کشور، بخشی از نمایندگان همچنان درگیر موضوع پوشش مردم هستند. اگر این مجلس در تراز مجلس مشروطه بود، به جای پرداختن به نوع پوشش شهروندان، برای حل مشکلات اساسی کشور راهکار ارائه می‌کرد. شاید به همین دلیل بود که بسیاری از مردم از تعطیلی چندماهه مجلس چندان ناراضی نبودند . زیرا معتقد بودند در زمان فعالیت نیز خروجی مؤثری ندارد. کدام اداره در این کشور پنج ماه تعطیل باشد و هیچ اتفاقی رخ ندهد؟
• سالانه بودجه قابل توجهی صرف آموزش و پرورش می‌شود، اما مرجعیت رسانه‌ای نسل جدید در اختیار پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی است.
• قحطی نشده، اما قدرت خرید مردم به‌شدت کاهش یافته است. با این حال، برخی همچنان دولت را بابت مسائل دیگر مورد انتقاد قرار می‌دهند، در حالی که اگر خواهان بسته شدن تنگه هرمز هستند. باید پیامدهای اقتصادی آن را نیز بپذیرند؛ هرچند ممکن است آن را ابزاری موقت و نه هدفی نهایی بدانند.

واقعیت جامعه با تصویر رسمی تفاوت دارد

با همه این‌ها، تردیدی نیست که نوع پوشش و سبک زندگی مردم با آنچه صداوسیما و افرادی مانند نقدعلی به نمایش می‌گذارند، تفاوت دارد.

نمونه روشن آن، مراسم تشییع اکبر عبدی بود؛ جایی که رئیس فعلی و رئیس سابق صداوسیما، یعنی جبلی و ضرغامی، از نزدیک تنوع پوشش و سبک زندگی مردم را مشاهده کردند. با این حال، صداوسیما حتی نتوانست تصاویر بسیاری از زنان حاضر در مراسم یا دختر این بازیگر فقید را پخش کند و تنها گزارشی کوتاه، آن هم عمدتاً شامل سخنان جبلی، ضرغامی و ده‌نمکی، روی آنتن رفت.

در مقابل، مردم در تلفن‌های همراه خود سخنان دختر مرحوم اکبر عبدی را دنبال کردند.

دو راه پیش روی نقدعلی

آقای نقدعلی، علاوه بر گریه و درخواست برخوردهای پلیسی، دو راه دیگر نیز پیش رو دارد.

نخست آنکه بر اساس جایگاه روحانی خود به تبلیغ، منبر، انذار و بشارت بپردازد؛ چرا که این، وظیفه اصلی یک روحانی است.

دوم آنکه حزب سیاسی تشکیل دهد و تلاش کند از مسیر رقابت سیاسی، اکثریت مجلس را به دست آورد و سپس دیدگاه‌های خود را از مسیر قانون‌گذاری پیش ببرد.

در شرایط فعلی، بعید و حتی محال به نظر می‌رسد که حاکمیت، عقلانیت را کنار بگذارد و بر اساس اشک‌های او و همفکرانش، موضوعی را که عملاً از دستور کار خارج شده، دوباره به بحرانی تازه تبدیل کند.