شانس صعود کم است، اما امید همچنان زنده

فضای عمومی حاکم بر ورزش ایران، تحت تأثیر شرایط جنگی و محدودیت‌های امنیتی، خیلی از ورزشگاه‌ها را بی‌تماشاگر کرده که قطعاً به ضرر تیم‌های پرطرفدار شهرستانی مثل برق شیراز است.

مسعود محجوبی – شهر مردم

پیروزی در هفته بیست‌ویکم لیگ دسته دوم باشگاه‌های کشور، اتفاق مبارکی است؛ به‌ویژه که می‌تواند از لحاظ روحی و روانی برای نارنجی‌پوشان اثرگذار باشد، اما به نظر می‌رسد این برد نوش‌دارویی بوده است بعد از مرگ سهراب.

آنچه مسلم است، تیم برق از کورس صعود عقب افتاده و کار برای شاگردان علی‌اصغر کلانتری بسیار سخت شده است؛ رده چهارم جدول و کمترین شانس صعود، آن چیزی نبود که مدیران برق شیراز انتظارش را داشتند.

حقیقت این است که کلانتری، با اینکه شناخت خوبی از فوتبال لیگ‌های پایین‌تر دارد، اما وجود مشکلاتی خاص در تیم‌های سنتی و پرطرفدار مثل برق شیراز، از جمله: فشار هواداری بالا، کمبود بودجه در لیگ‌های پایین‌تر و نبود برنامه بلندمدت، کار صعود را پیچیده کرده است.

به نظر می‌رسد تیم در بازی‌های حساس و تعیین‌کننده (مثل دو بازی قبل که نتیجه نگرفت) نتوانسته است روحیه لازم را داشته باشد؛ بخشی از این ناکامی به مدیریت باشگاه برمی‌گردد و بخشی به سبک بازی که شاید برای صعود سریع کافی نبوده است.

حال، سؤال اساسی این است که آیا با کلانتری دست‌کم برای سال‌های آینده شانسی داریم؟

پاسخ روشن است؛ اگر باشگاه واقعاً به فکر بازگشت به دسته اول است، به سه چیز نیاز دارد:

۱. ثبات مدیریتی (هر سال عوض کردن مربی جواب نداده است.)

۲. جذب بازیکن باتجربه و گلزن (چون تیم‌های دسته دومی که صعود می‌کنند معمولاً خط حمله آماری بالایی دارند.)

۳. حمایت مالی حداقلی، حتی در شرایط جنگی؛ که اگر این سه شرط با کلانتری فراهم شود، بله، ظرفیت دارد، ولی اگر بودجه مثل همین چند سال اخیر باشد و فقط به مربی متکی باشند، پاسخ سؤال منفی است و حتی با گواردیولا هم برق صعود نمی‌کند.

فعلاً باید تا پایان فصل به کلانتری فرصت داد. اگر بازی‌های باقی‌مانده را با برد تمام کند، شاید شگفتی‌ساز شود (هرچند شانس صعود ریاضی خیلی کم است)؛ در غیر این صورت، پایان فصل زمان مناسبی برای ارزیابی عملکرد، با نگاه به بودجه و امکانات سخت‌افزاری در اختیار اوست.