محسن اسداللهی ، هنرمند خطاط معلول :

شرایط آموزشگاه ها برای افراد معلول مناسب نیست

استادان خوب شهرمان جاهایی تدریس می کنند که یا رو به بالا است یا در زیرزمین ساختمان های قدیمی که تعداد پله هایش خیلی زیاد است برای همین من نتوانستم از حضور هیچ استادی بهره حضوری ببرم

شهرمردم – مریم شنتیا

روی ویلچر نشسته، اما محدود به آن نیست. دست‌هایش به جای آنکه تسلیم محدودیت شوند، بر صفحه کاغذ هنرنمایی می کنند و از دل مرکب و واژه‌ها، «سیاه‌مشق» می‌سازند. محسن اسداللهی ، هنرمندی است  که با وجود محدودیت جسمی، سیاه مشق یا همان تایپوگرافی امروزی را با جدیت  دنبال کرده و قلم را به زبانی برای بیان احساسات و طرز نگاهش به زندگی تبدیل کرده است.

این، روایت هنرمندی است که میان سکوت کاغذ و حرکت قلم، راه خودش را پیدا کرده است.در ادامه، پای صحبت‌های او نشستیم تا از مسیر زندگی، هنر و تجربه‌اش در دنیای سیاه‌مشق را بازگو کند.

محسن اسداللهی که  به مدت پنج سال است به صورت حرفه ای سیاه مشق انجام می دهد ، در گفتگو با خبرنگار فارس آگاه گفت: در سن ۹ سالگی سیاه مشق هایی که به در و دیوار کلاس آویزان شده بود برایم جلب توجه می کرد و من فکر می کردم کاری است که بدون دقت می شود انجام داد اما در سیاه مشق در عین اینکه می توان آزادی این را داشت که خطوط در هم رفته تا جایی که  بعضی ایرادات پیدا نشوند ف باید به درجه ای از کمال در خوشنویسی رسیده باشید که بتوانید آن گونه که حق مطلب است ، نگارش کنید .

وی ادامه داد:سیاه مشق کاری بداهه و برگرفته از حس خود خوشنویسی است در لحظه و بسیار رمزآلود و جالب است مثلاً در دوره جنگ کارهایم را که نگاه می کنم، فشار ها و تنش ها و احساساتی که بر من قالب بود کاملاً در کارها مشاهده می شد و شرایط جسمی من بسیار به این قضیه کمک کرد . در حقیقت  این حالت سکون و نشستن مداوم من خیلی کمک کرده که بتوانم با صبر و حوصله بیشتری به این هنر بپردازم و فرصت بیشتری برای فکر کردن و دقت بیشتر در کار داشته باشم تا جایی که  فکر می کنم این موضوع یک نعمت و موهبت الهی است.

این هنرمند خطاط ، با تاکید بر اینکه آموزش هرگز متوقف نمی‌شود ، گفت،: شرایط آموزشگاه ها برای افراد معلول مناسب نیست و استادان خوب شهرمان جاهایی تدریس می کنند که یا رو به بالا است یا در زیرزمین ساختمان های قدیمی که تعداد پله هایش خیلی زیاد است برای همین من نتوانستم از حضور هیچ استادی بهره حضوری ببرم و هر چه آموزش دیده ام مجازی و یا با تمرین بوده است.

وی ادامه داد : متأسفانه دوستان معلول در عرصه  هنر ایران آنچنان که باید و شاید خود را پیدا نکرده اند و بسیار انگشت شمار افراد موفق از معلولین در کشورمان در این حوزه داریم . بسیاری از این افراد  درگیر مشکلات شدید روحی و عدم خودباوری هستند و بزرگترین آرزوی من این است که یکی از نمونه هایی باشم برای اثبات این که انسان در بدن خود خلاصه نمی شود و در این  راه به اعتلای فرهنگ، هنر و تاریخ هنری کشور کمکی کرده باشم.

محسن اسداللهی با اشاره به اینکه  در کودکی به دلیل رفتار نامناسب یکی از معلم ها دچار آسیب روحی شده است در تلاش بوده برای حمایت از دانش آموزانی که دچار مشکل روحی هستند پویشی  راه اندازی کند ، وی در این رابطه بیان کرد:  آن دسته از معلمانی که به آزار جسمی و روانی دانش آموزان دست می زنند  ، در گیر مشکلات روحی و روانی هستند و همین باعث می شود  نسلی  بیمار در جامعه شکل بگیرد . قصد من از راه اندازی یک کمپین این بود که دیگر شاهد آزار و اذیت هایی  که ریشه در تعلیم و تربیت نادرست برخی  محیط‌های آموزشی دارد ، نباشیم.

روایت محسن اسداللهی نشان می‌دهد که محدودیت جسمی لزوماً محدودیت توانایی و خلاقیت نیست؛ او با تکیه بر هنر و پشتکار، سیاه‌مشق را به زبان شخصی خود برای بیان احساسات و تجربه‌های زندگی تبدیل کرده است.