همزمان با افزایش تهدیدهای آمریکا علیه ایران، موضوع تنگه هرمز به یکی از مهم‌ترین محورهای تحلیل درباره آینده مذاکرات تبدیل شده است. نویسنده این یادداشت معتقد است نحوه برخورد هیئت مذاکره‌کننده ایران با مسئله اعمال حاکمیت بر این آبراه، می‌تواند شاخصی برای سنجش میزان تأثیرپذیری یا مقاومت تیم مذاکره در برابر فشارهای خارجی باشد.

به گزارش پایگاه خبری شهر مردم

افزایش تهدیدها و تغییر فضای مذاکرات

به باور نویسنده، در هفته‌های اخیر مقام‌های آمریکایی تهدیدهای خود علیه زیرساخت‌ها، تأسیسات هسته‌ای و مقام‌های ایرانی را افزایش داده‌اند. این یادداشت مدعی است که این روند پس از تغییر محاسبات ایران درباره وضعیت تردد دریایی در تنگه هرمز شدت گرفته است.

نویسنده ادعا می‌کند که ایران به این نتیجه رسیده است که در صورت ادامه روند موجود، امکان اعمال حاکمیت مؤثر بر تنگه هرمز کاهش می‌یابد. از همین رو، تلاش برای تغییر موازنه در مسیرهای دریایی در دستور کار قرار گرفته است.

تنگه هرمز؛ محور اصلی اختلاف

در این تحلیل، جلوگیری از اعمال حاکمیت یک‌جانبه ایران بر تنگه هرمز، مهم‌ترین خط قرمز آمریکا توصیف می‌شود. نویسنده معتقد است این موضوع تنها به بازار انرژی یا قیمت نفت محدود نیست، بلکه با نظم امنیتی آینده خلیج فارس و جایگاه آمریکا در منطقه ارتباط دارد.

بر اساس این دیدگاه، واشنگتن ممکن است برای جلوگیری از تغییر این وضعیت، مشوق‌های سیاسی یا اقتصادی پیشنهاد کند، اما در نهایت با تثبیت حاکمیت انحصاری ایران بر تنگه هرمز مخالفت خواهد کرد.

فشار سیاسی به جای راهکار نظامی

نویسنده همچنین ادعا می‌کند که پس از چند هفته تنش، آمریکا به این جمع‌بندی رسیده است . که ابزار نظامی به تنهایی اهداف مورد نظر را محقق نمی‌کند. از نگاه او، به همین دلیل فشارهای سیاسی و دیپلماتیک جایگزین بخشی از فشارهای نظامی شده است.

در این چارچوب، نویسنده معتقد است برخی جریان‌های سیاسی و تحلیلگران غربی بر کاهش تنش و کنار گذاشتن اهرم تنگه هرمز از سوی ایران تأکید دارند.

عملکرد هیئت مذاکره‌کننده چگونه ارزیابی می‌شود؟

به اعتقاد نویسنده، مهم‌ترین معیار ارزیابی عملکرد هیئت مذاکره‌کننده ایران، نحوه مواجهه با موضوع مدیریت و کنترل تردد شناورها در تنگه هرمز خواهد بود.

او این پرسش را مطرح می‌کند که آیا تیم مذاکره‌کننده بر حفظ مواضع خود درباره این آبراه پافشاری خواهد کرد . یا در قالب طرح‌هایی مانند سازوکارهای امنیتی منطقه‌ای، مدیریت مشترک یا ائتلاف‌های دریایی، با الگوهای جدید مدیریت تنگه موافقت خواهد کرد.

جمع‌بندی

در پایان این یادداشت آمده است که پذیرش هرگونه مدل مدیریت مشارکتی یا منطقه‌ای برای تنگه هرمز، از نگاه نویسنده به معنای حفظ نظم امنیتی کنونی و تداوم نقش آمریکا در منطقه خواهد بود. در مقابل، او حفظ مواضع ایران درباره این آبراه را یکی از مهم‌ترین شاخص‌های ارزیابی روند مذاکرات و تحولات آینده می‌داند.