مهندسیِ خبر از حواشی تیم ملی

مقوله خبر، خواه در حوزه خبرنگاری، خبرنویسی، تصویر و این موارد، تنها یک رسالت دارد و آن هم آگاه کردن آحاد جامعه بدون هرگونه پرده‌پوشی و ترس از عتاب صاحبان قدرت است.

مسعود محجوبی – شهر مردم 

انتشار یک فایل تصویری از تعدادی خبرنگارِ نزدیک به حلقه‌های قدرت فدراسیون فوتبال که در حال القا و نشان‌دادن خط‌مشی به دیگر اصحاب رسانه در خصوص چگونگی تولید محتوا از تمرینات ملی‌پوشان بودند، خبر از جریانی شوم در راهروهای فدراسیون فوتبال کشورمان می‌داد.

یقیناً نام این اتفاق را نمی‌توان کج‌سلیقگی گذاشت؛ بلکه این اقدام، بدعتی شرم‌آور است؛ چه برای فدراسیون فوتبال و چه برای آن تعداد خبرنگار قلم‌فروش که گویی رسالت اصلی خود را، احتمالاً برای اعزام‌های مشابه در اروپا و یا پرزرق‌وبرق‌ترینِ آن، یعنی اعزام به رقابت‌های جام جهانی آمریکا، به حراج گذاشته‌اند؛ از همه تأسف‌بارتر آنکه، چنین مضحکه‌ای بیشتر نشان‌دهنده یک بحران عمیق ساختاری در نوع نگاه مدیران ارشد فدراسیون فوتبال به جایگاه مقدس رسانه است.

زمانی که یک خبرنگار به ابزاری در دست اصحاب قدرت تبدیل می‌شود، دیگر نمی‌توان نامش را خبرنگار گذاشت؛ بلکه تبدیل می‌شود به کارگزاری در دست منفعت‌طلبان.

این رویکرد گزینشی با قربانی‌کردن اصل پرسشگری، استقلال خبرنگاری را از بین برده است و جایگاه رسانه‌های کشور را به یک تریبون نمایشی تقلیل می‌دهد.

فاصله‌ای که در این چندساله میان مردم و ملی‌پوشان فوتبال ایجاد شده است، با چنین سانسورهای هدفمندی، قطعاً بیشتر و بیشتر خواهد شد.

متولیان امر، به‌جای پرکردن این شکاف، با عبور دادن اصلِ خبر از فیلترهای مورد تأیید فدراسیون، اندک اعتماد هواداران فوتبال را نیز از بین می‌برند؛ همین الان هم آشتی‌دادن مردم با فوتبالیست‌ها نیاز به سال‌ها اعتمادسازی و کار فرهنگی دارد.

در اصول اخلاق حرفه‌ای، پذیرش چنین تحمیلاتی نه تنها یک خطای فنی، بلکه زوال جایگاه اجتماعی رسانه و خبرنگار است.

تداوم این سبک مدیریت، تنها به انزوای بیشتر فدراسیون و سرکوب صداهای مستقل منجر می‌شود؛ البته پرواضح است که تصور مدیران ارشد فدراسیون فوتبال، تصوری کاملاً اشتباه است که هرگز دستاوردی برایشان به دنبال نخواهد داشت؛ چراکه در دنیای امروز و عصر موسوم به ارتباطات، حقیقت، لاجرم مسیر خود را پیدا می‌کند و به دست مخاطب خود خواهد رسید.