قلعه‌نویی زمستانِ سردِ تیم ملی را می‌بیند؟

گویند روزی یک بُز نزد صاحبش آمد و گفت: من گرسنه‌ام، دارم می‌میرم. صاحبش گفت: نگران نباش بُزَکم، به‌زودی زمستون تموم می‌شه و برات کُمبُزه و خیار میارم.

مسعود محجوبی ـ شهرمردم

شنبه شب، امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، در کاخ السوی شهر درعیه عربستان، شاهد قرعه‌ای نسبتاً آسان برای تیم ملی ایران بود.

چین، قرقیزستان و سوریه، به ترتیب ۱۹، ۲۳ و ۲۸ دی‌ماه، مقابل سپیدپوشان کشورمان قرار خواهند گرفت، اما سؤال اصلی اینجاست: آیا تا آن زمان همچنان امیر قلعه‌نویی سکان‌دار فوتبال ملی ایران خواهد بود؟

شاید اگر هر سرمربی دیگری بود، در جواب می‌گفتیم بستگی به نتایج کسب‌شده در جام جهانی دارد؛ اما تاج نشان داده است که نتیجه‌گیری مطلقاً برای او اهمیتی ندارد؛ مهم هماهنگ بودن با جنابشان است.

دراگان اسکوچیچ بزرگ‌ترین شاهد برای این ادعاست؛ او که تیمی درهم‌شکسته و ناامید را تحویل گرفته بود، علی‌رغم کارشکنی برخی عوامل تیم، با شایستگی جواز حضور در دوره قبلی جام جهانی را به دست آورد؛ اما زمانی که قصد داشت از دستپخت خودش در بزرگ‌ترین کارناوال فوتبالیِ جهان بچشد، درست سر بزنگاه، با حکم رئیس مادام‌العمر فدراسیون، جای خود را به پیرمرد موزامبیکی داد و جالب آنکه همین آقای تاج در مورد قلعه‌نویی رویکردی متفاوت را دنبال می‌کند.

داستان از این قرار است که قلعه‌نویی در مصاحبه‌ای اعلام کرده است، پس از اتمام رقابت‌های جام‌جهانی، تیم ملی در اختیار سرمربی بعدی خواهد بود؛ مهدی تاج هم در واکنش به این ماجرا گفت: قلعه‌نویی تعارف کرده است؛ او فارغ از نتایج ایران در جام جهانی، پس از جام‌جهانی هم سرمربی تیم ملی خواهد بود؛ حال باید از رئیس فدراسیون فوتبال پرسید: آقای قلعه‌نویی چه شق‌القَمَری کرده است که تحت هر شرایطی باید بر مسند قدرت بماند؟

شاید قحط‌الرجال شده است و ما خبر نداریم!

اگر به خاطر شرایط کشور، مشکل در استخدام مربی خارجی است، که خب ما در همین لیگ خودمان مربیانی داریم که نصف امیرخان ادعا ندارند و اتفاقاً نسبت به علم روز فوتبال به‌روزتر محسوب می‌شوند؛ پس احتمالاً علت علاقه وافر آقای رئیس به جناب ژنرال، وعده و وعیدهایی است که او می‌دهد؛ مثل سلفش کیروش؛ کاری که اسکوچیچ اصلاً در آن تبحر نداشت.

امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی ایران، به‌تازگی در گفت‌وگو با سایت فیفا ادعا کرده است که می‌خواهد در جام جهانی پیشِ رو کاری حماسی انجام دهد و ایران را دو مرحله پیش ببرد.

نکته اصلی اینجاست که با بیشتر شدن تیم‌های حاضر در جام جهانی، صعود از مرحله گروهی دستاورد خاصی محسوب نمی‌شود؛ به‌ویژه اینکه هشت تیم برتر از میان تیم‌های سوم گروه‌ها نیز شانس رفتن به مرحله حذفی را پیدا کرده‌اند؛ اما صعود به جمع ۱۶ تیم، اگر اتفاق بیفتد، واقعاً کاری حماسی است اما این ادعا چقدر واقع‌بینانه است؟

واقعیت میدان می‌گوید که تیم ملی نه‌تنها پیشرفتی نسبت به تیم اسکوچیچ نداشته، بلکه در بسیاری جهات دچار افت عملکرد نیز بوده است.

ناکامی در چند مسابقه پیاپی مقابل تیم ازبکستان که جزو قدرت‌های درجه ۲ آسیا محسوب می‌شود، در کنار بازی کسل‌کننده و میانگین سنی بالای تیم، همه و همه خبر از آینده‌ای نه‌چندان روشن برای تیم ملی ایران می‌دهد که اتفاقاً شخص قلعه‌نویی بیشتر از هرکسی به این موضوع واقف است؛ اما او خوب می‌داند راز ماندگاری در این فوتبال، دستاورد ساختن از هیچ و دادن وعده‌های توخالی است.

کاری که کارلوس کیروش در آن استاد بود و با همین حربه بیش از یک دهه در فوتبال ایران حکمرانی کرد و حالا امیر قلعه‌نویی دارد همان مسیر را دنبال می‌کند.

تیمی که از کسب پیروزی مقابل قطر و ازبکستان عاجز است، وعده دو مرحله صعود در جام جهانی می‌دهد.

پس بجاست که بگوییم: «بزک نمیر، بهار میاد؛ کُمبُزه با خیار میاد.»