✍️زهرا وصالی، شهر مردم
این روزها ایران جان روزهای پر التهابی را پشت سر می گذارد اما مقتدر و با صلابت . امروز پیامی برخاسته از ناآگاهی و سوءنیت دونالد ترامپ مبنی بر نابودی تمدن ایران منتشر شد، او در یادداشتش «مرگ و نابودی تمدن ایران» را یک شبه محتمل دانست . این هیاهوی بی‌محتوا، در برابر عظمت تاریخی و عمق فرهنگی ایران، به سان غرّش موقتی ابری سیاه در برابر خورشید جاودان است؛ چیزی که تنها برای لحظاتی آسمان را تیره می‌کند، اما هرگز نمی‌تواند نور اصلی را خاموش سازد. پاسخی که به این «خیال باطل» شایسته است، نه انفعال، که طنین صلابت تاریخ است: «زهی خیال باطل!»

ایران؛ نه یک جغرافیا، که یک روح سیال در گذر اعصار

تمدن ایران، فراتر از مرزهای جغرافیایی‌اش، روحی است که در کالبد هزاران سال تاریخ، از «عیلام کهن» تا «ایران امروز»، جاری بوده است. این روح، در تار و پود شاهنامه فردوسی، در ظرافت شعر حافظ و سعدی، در فلسفهٔ ابن سینا و ملاصدرا، در معماری باشکوه اصفهان و تخت جمشید، و در آداب و رسوم عمیق نوروز و یلدا تنیده شده است. این تمدن، آموخته است که چگونه در گذر تهاجمات بزرگ – از «اسکندر مقدونی» که گمان می‌کرد با آتش، همه چیز را به پایان رسانده، تا «چنگیز خان» که ویرانگری را به اوج رساند – نه تنها از میان نرود، بلکه عناصر مهاجم را نیز در خود جذب کرده و هویت منحصر به فرد خود را بازآفرینی کند. این «مرگ تمدن»، همان «خیال باطلی» است که تاریخ، بارها و بارها نادرستی آن را فریاد زده است.

تهدیدی که بیدهای ایران را هم نمی لرزاند چه رسد به درخت تنومند تمدن ایران زمین
وقتی از «بیدهای ایران» سخن می‌گوییم، منظورمان ظریف‌ترین و در عین حال، پایدارترین عناصر این سرزمین است. لطافت نوروز که با هر زمستان سخت، دوباره جوانه می‌زند؛ حلاوت شعر پارسی که در دل هر ایرانی، پژواک عشق و اندیشه‌ای عمیق است؛ یا حتی استقامت یک باغ ایرانی در برابر خشکسالی، که نمادی از امید و سازگاری است. تهدیدهایی که امروز از آن‌ها سخن به میان می‌آید، در قیاس با سیلی که «کوروش کبیر» در برابر قدرت‌های آن روزگار تاب آورد، یا صلابتی که «شاه عباس صفوی» در برابر امپراتوری‌های رقیب از خود نشان داد، یا حتی ارادهٔ مردمی که در دل انقلاب مشروطه، به دنبال آگاهی بودند، در حد «لرزاندن این بیدهای اصیل» نیستند.

هیاهوی سیاست؛ سایه‌ای زودگذر بر آسمان اندیشه:
فشارهای سیاسی و اقتصادی و تهاجمات دشمن، اگرچه بر زندگی روزمره تأثیر می‌گذارند، اما هرگز نمی‌توانند اندیشه، فرهنگ و هنر ریشه‌دار ایران را از پا درآورند. این‌ها تنها سایه‌هایی هستند که بر آسمان پهناور تاریخ ایران می‌گذرند و رفته‌رفته محو می‌شوند.

تنوع فرهنگی؛ سرمایه، نه نقطهٔ ضعف:
ایران، سرزمینی با اقوام و فرهنگ‌های گوناگون است. این تنوع، نه تنها نقطهٔ ضعف نیست، بلکه بزرگترین سرمایهٔ فرهنگی ایران است. هر یک از این اقوام، بخشی از پازل بزرگ تمدن ایران را تشکیل می‌دهند و هرگونه تلاشی برای تفرقه، در نهایت به استحکام بیشتر این پازل منجر خواهد شد.

نتیجه؛ تمدنی که نفس می‌کشد

تمدن ایران، تمدنی مرده و راکد نیست؛ بلکه روحی سیال و پویاست که همواره در حال بازآفرینیِ خود است. این روح، با الهام از گذشته، و با نگاه به آینده، توانسته است در برابرهرگونه تهدید خارجی یا داخلی، ایستادگی کند و هویت خود را حفظ نماید.
پس، هرگاه هیاهوی «مرگ تمدن ایران» به گوش رسید، به یاد آوریم که این فقط «خیال باطلی» است؛ خیالی که در برابر صلابت تاریخی ایران، در هم می‌شکند. ایران، تمدنی است که نفس می‌کشد، می‌آفریند و همچنان، قلب تپندهٔ تاریخ منطقه باقی خواهد ماند. ترامپ «زهی خیال باطل!».
ترامپ! تمدن، نه با سن‌وسال تقویمی، که با عمق ریشه‌هایش در خاک تاریخ سنجیده می‌شود.
تو قطعا مفهوم «تمدن کهن» را درک نخواهی کرد تویی که تقویم هستی‌ات، تنها چند صد سال است که ورق خورده؟ تو از کدامین سنت، کدامین هنر دیرین و کدامین حافظه‌ی تاریخی حرف می‌زنی که قدمت کل سرزمینت، به اندازه‌ی عمر یک خاندان باستانی در ایران هم نیست؟
ما میراث‌دار هزاره‌هاییم؛ ما نسلی هستیم که خشت‌به‌خشت تمدن‌مان، با نبض تاریخ می‌تپد. برای کسی که هویتش را در «دیروز» جست‌وجو می‌کند، درک شکوه «چندهزار ساله»‌ی ایران، نه تنها دشوار، که محال است. کسی که تنها دو قرن‌ونیم است قد علم کرده، هرگز نمی‌فهمد که چگونه می‌شود هزاران سال، زیر تازیانه‌ی حوادث، ایستاده ماند و باز هم «ایران» نامیده شد.

شما «تازه» هستید و ما «ریشه‌دار»؛ و این فاصله، نه در جغرافیا، که در عمق جان و خرد ماست.گمان می‌بری با این ۲۵۰ سال، در برابر «تمدن» قد علم کرده‌ای؟ غافل از آنکه ریشه‌های این خاک، هزاران سال است که در دل زمان تنیده و هر آنکه در برابرش بایستد،
در برابر سیل تاریخ فرو خواهد ریخت. تمدن ایران، نه یک عدد، که اقیانوسی است بی‌پایان؛ و تو، تنها موجی کوتاه بر ساحل آن…