به گزارش شهرمردم، معاون امور فرهنگی و رسانه‌ای اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی با علام اینکه، کتاب روایت فرهنگ فارس در آیینه راز معرفی شد، بیان داشت: آنچه در این کتاب پیش روست، روایت یک سال کار اداری صرف نیست؛ بلکه گزارشی از تلاشی جمعی برای بازخوانی نقش فرهنگ در زیست امروز جامعه است. تلاشی که کوشیده فرهنگ را از حاشیه به متن زندگی بازگرداند، میدان را به اهلش بسپارد و زبان هنر را به پلی برای ترمیم فاصله‌ها و تقویت پیوندها بدل سازد.

جمشید رضایی افزود: فرهنگ آیینه‌ای است که هر سرزمین خود را در آن بازمی‌شناسد؛ آیینه‌ای که اگر غبار از چهره‌اش زدوده شود، نه‌تنها گذشته را روشن‌تر نشان می‌دهد، بلکه افق‌های آینده را نیز نمایان می‌سازد. فارس، این کهن‌دیار هزاران ساله، از همان آغاز تاریخ، با فرهنگ زیسته است؛ با شعر، با ایمان، با هنر و با گفت‌وگو. این سرزمین، نه‌فقط جغرافیا، که حافظه‌ای زنده از پیوند دین و اندیشه، زیبایی و معناست.

وی گفت: این گزارش، حاصل همراهی هنرمندان، اندیشمندان، اصحاب رسانه و کنشگران فرهنگی است؛ آنان که با همه تفاوت‌های سلیقه و نسل، دل درگرو اعتلای فرهنگ این دیار داشته‌اند. باور بر این بوده است که گفت‌وگو، به‌ویژه گفت‌وگوی میان نسلی، می‌تواند افول کنشگری فرهنگی را جبران کند و سرمایه‌های اجتماعی را دوباره جان ببخشد. «گفتمان فارس» در همین معنا شکل گرفت؛ گفتمانی برای مردمی سازی فرهنگ، برای شنیدن صداهای متکثر، و برای تبدیل خانه فرهنگ به خانه‌ای مشترک برای همه.

معاون فرهنگی ارشاد اسلامی فارس اظهار داشت: آنچه به‌عنوان پیشرفت و تغییر در این یک سال رخ داده، نه حاصل اراده فردی، که برآیند اعتماد، تفویض اختیار، و باور به ظرفیت‌های بومی فارس بوده است؛ استانی که در همه هنرهای هفتگانه، سرمایه‌های انسانی کم‌نظیری دارد و می‌تواند الگوی زیست شبانه‌روزی فرهنگ، هنر و معنویت باشد. اگر این مسیر اندکی هموارتر شده، از برکت همین همراهی‌ها و از سایه میراث گران‌سنگ بزرگانی است که هنوز چراغ راه این شهرند.

رضایی در پایان با اشاره به اینکه کتاب مورد اشاره به کوشش اداره کل فرهنگ و ارشاد فارس، مدیریت اجرای و نظارت سید علی اصغر محدث، تهیه و تنظیم حدیث اسماعیل‌خوانی، و طراحی و گرافیست مهسا عمادی منتشر شده است، خاطر نشان کرد: این کتاب، دعوتی است به ادامه راه؛ راهی که مقصدش نه در پایان یک گزارش، که در تداوم گفت‌وگو، امید و مسئولیت‌پذیری فرهنگی معنا می‌یابد. امید آن‌که این سطور، نه داوری نهایی، که گامی در مسیر یادگیری و همدلی تلقی شود. اما اگر کاستی‌ای می‌باشد، یادآور آن است که فرهنگ، راهی بی‌پایان است و هر گام، دعوتی است به گامی دیگر. این کتاب، نه پایان یک دوره که مکثی کوتاه برای دیدن مسیر طی شده و اندیشیدن به راه پیش روست.