در اقتصادایران به ویژه در سالهای پس از تحریم دولت اول ترامپ بخش واقعی اقتصاد یعنی تولید صنعتی ، تولید کشاورزی ، نرخ رشد سرمایه‌گذاری ونیز تجارت خارجی بر پایه صادرات صنعای روندهای کاهنده را تجربه کردند درمیان بخش صنعت اما ارزش افزوده فرآورده‌های پتروشیمی ونیز صنعت فولاد ایران سهم قابل اعتنایی در تولید ناخالص داخلی دارند. این دوصنعت که با سرمایه‌گذاری‌های کلان دولتی در دهه 1370 و 1380 توسعه را تجربه کردند ضمن اینکه در تامین مواد اولیه و کالای واسطه بسیاری از صنایع نقش غیر قابل انکاردارندسهم این دوصنعت در توسعه صادرات غیر از نفت نیز سهمشان غیر قابل انکار است.

ارزش صادرات فرآورده‌های پتروشیمی و فولاد به طور میانگین سالانه 20 میلیارددلار است که نزدیک به صادرات نفت خام در شرایط تحریم شده است. علاوه براین سهم صنعت فولاد در صنعت لوازم خانگی و خودرو ونیز سهم فراورده‌های پتروشیمی در صنعت پلیمر وحتی نساجی و کشاورزی غیر قابل انکار است.  حالا به نظر می‌رسد آمریکا و اسراییل با کنارهم قراردادان اعتبار، سهم ونفش ممتاز این دوصنعت قصد دارند اقتصادایران را فلج کنند.

ادامه یورش به مجتمع‌های بزرگ پتروشیمی ونیز صنعت فولاد صادرات ایران را با سقوط مواجه کرده و پیامد آن کمبود ارز نسبت به تقاضای موثر است. درچنین حالتی قیمت ارزهای خارجی روند فزاینده می یابد.

اگر صادرات نفت خام درایران به همین میزان باشد که هست و برگشت دلارها همین باشد که هست باید برای بازسازی واحدهای تخریب شده نیز ارز تخصیص داد. مجادله بر سرسهمیه از تولیدات مجتمع‌های پتروشیمی و فولاد بین صنایع گوناگون ودر داخل هرصنعت نیز در صورت بازماندن تولید از گره‌های کور خواهد بود. در چنین وضعیتی افزایش قیمت تولیدات گوناگون پتروشیمی و فولاد به افزایش قیمت آن‌ها منجر شده و درمرحله بعد قیمت تمام شده واحدهای مصرف کننده این تولیدات را افزایش داده و نرخ تورم صنعت را به بالا می‌کشد.