در این چندروزی که از آغاز سال ۱۴۰۵ سپری شده است، اتفاقات ریز و درشت زیادی در ورزش ایران و جهان روی داده که زیر سایه‌ی منحوس جنگ، کمتر مورد توجه علاقه‌مندان ورزش قرار گرفته است.

مسعود محجوبی – شهر مردم

امروز ۳۶ روز از آغاز جنگ تحمیلی و یورش کودک‌کشان شیطان‌صفت به خاک مقدس میهن عزیزمان می‌گذرد؛ روزهایی که می‌توانست در کنار حلاوت تعطیلات نوروزی، هیجان هفته‌های پایانی لیگ‌های مختلف را برای دوست‌داران عرصه‌ی ورزش به ارمغان بیاورد و شور و نشاط انتظار برای شروع رقابت‌های جام جهانی فوتبال را به دنبال داشته باشد، اما این ایام برای مردم خاورمیانه با خشم و ترس سپری شد و برای سایر نقاط جهان، با دلهره‌ی کمبود انرژی.

البته رقابت‌های ورزشی جذابی در این مدت، در اقصی نقاط جهان برگزار شد که بعضاً نتایج جالبی نیز از دل آن بیرون آمد و چرخ رقابت‌های ورزشی در ایران نیز بالاخره به گردش درآمد و ملی‌پوشان فوتبال کشورمان هرچند با مشقت، موفق به انجام ۲ دیدار تدارکاتی شدند.

Screenshot

در این گزارش نگاهی گذرا، به وقایع اتفاق‌افتاده در سال جدید خواهیم داشت:

لبخند عراق و اشک ایتالیا 

مهم‌ترین اتفاق، مشخص شدن چهره‌ی تیم‌های صعودکننده به جام جهانی لس‌آنجلس بود، جایی که فاتح چهار دوره جام، یعنی ایتالیای نامدار، برای سومین دوره‌ی متوالی از صعود به مرحله‌ی نهایی رقابت‌ها بازماند و کشور متاثر از جنگ، یعنی عراق، جواز حضور در این رقابت‌ها را به دست آورد.

در نهایت، گروه‌بندی این مسابقات که از اواسط خردادماه به میزبانی سه کشور آمریکا، مکزیک و کانادا برگزار خواهد شد، به ترتیب زیر تکمیل گردید:

گروه A: مکزیک – کره‌ی جنوبی – آفریقای جنوبی – چک

گروه B: کانادا – سوئیس – قطر – بوسنی

گروه C: برزیل – مراکش – اسکاتلند – هاییتی

گروه D: آمریکا – استرالیا – پاراگوئه – ترکیه

گروه E: آلمان – اکوادور – ساحل عاج – کوراسائو

گروه F: هلند – ژاپن – تونس – سوئد

گروه G: بلژیک – ایران – مصر – نیوزلند

گروه H: اسپانیا – اروگوئه – عربستان – کیپ‌وِرد

گروه I: فرانسه – سنگال – نروژ – عراق

گروه J: آرژانتین – اتریش – الجزایر – اردن

گروه K: پرتغال – کلمبیا – ازبکستان – کنگو

گروه L: انگلیس – کرواسی – پاناما – غنا

غیبت لاجوردی‌پوشان، بیش از هر نام دیگری در این فهرست، جلب توجه می‌کند؛ تغییرات در ساختار فرسوده‌ی فدراسیون فوتبال ایتالیا که در نهایت منجر به استعفای رئیس این سازمان شد، از مدت‌ها پیش باید آغاز می‌شد. ناکامی تیم لوچانو اسپالتی در یورو ۲۰۲۴، از نظر فنی چندان دور از انتظار نبود؛ همان‌طور که شکست سنگین ۷-۱ مقابل نروژ و گرفتار شدن دوباره در پلی‌آف این مرحله‌ی انتخابی نیز قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسید. دیگران پیشرفت می‌کنند و پیروز می‌شوند، در حالی‌که ایتالیا فقط نظاره‌گر آن‌ها و جام جهانی پیش‌روست.

تصمیم نهایی ایران 

تیم ملی فوتبال ایران نیز که به‌عنوان نخستین تیم، جواز حضور در این رقابت‌ها را به دست آورده بود، علیرغم حرف‌وحدیث‌های فراوان، ظاهراً تصمیم به حضور در این رقابت‌ها گرفته است؛ البته با توجه به بسته بودن حریم هوایی ایران، ملی‌پوشان کشورمان از طریق مرز زمینی راهی کشور ترکیه و موفق به برگزاری ۲ دیدار تدارکاتی نسبتاً مناسب شدند. شاگردان قلعه‌نویی در نخستین مسابقه با نتیجه‌ی ۲ بر یک مغلوب نیجریه‌ی قدرتمند شدند و در مسابقه‌ی دوم تیم بحران‌زده‌ی کاستاریکا را با ۵ گل به زانو درآوردند.

شاهکار پیاتزا 

دیدار برگشت جام چلنج‌کاپ اروپا، با برتری تیم میلانو ایتالیا مقابل لیندمانس آلست بلژیک به پایان رسید تا شاگردان پیاتزا به یک قهرمانی مقتدرانه در این بازی‌ها دست پیدا کنند. شاید کمتر کسی تصور می‌کرد که شاگردان روبرتو پیاتزا بتوانند با چنین اقتدار و نمایشی خیره‌کننده، مسیر قهرمانی را طی کنند اما این تیم ایتالیایی در طول رقابت‌ها نشان داد که از نظر فنی و ذهنی در سطحی بالاتر از رقبا قرار دارد؛ آن‌ها در دیدار برگشت نیز همچون مسابقه‌ی رفت، با حساب ۳ بر صفر حریف بلژیکی خود را مغلوب کردند تا در مجموع ۲ مسابقه، بدون واگذاری حتی یک ست، جام قهرمانی مسابقات را بالای سر ببرند.

روبرتو پیاتزا حالا کم‌کم باید خود را برای چالش بعدی و شاید مهم‌تر در دوران مربیگری‌اش آماده کند، جایی که او در تابستان امسال باید برای دومین سال پیاپی تیم ملی والیبال ایران را هدایت کند؛ تورنمنت‌هایی بسیار مهم، همچون لیگ ملت‌ها و قهرمانی آسیا در ژاپن که فاتح آن مستقیماً به رقابت‌های المپیک صعود خواهد کرد.